20130429

ΚΑΤΕΒΑΣΜΕΝΑ ΡΟΛΑ – ΤΑ ΧΡΕΗ ΠΟΛΛΑ


Κοντεύει να ξημερώσει κι εγώ διασχίζω τους δρόμους του Ηρακλείου, στοχαζόμενος. Λεωφόρος Δημοκρατίας, Πλατεία Ελευθερίας, λεωφόρος Δικαιοσύνης.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχει σημασία το πού, το πότε και το γιατί, την ώρα αυτή. Παντού η ίδια αποθαρρυντική εικόνα. Το ίδιο καταθλιπτικό τοπίο: κατεβασμένα ρολά, κλειστά καταστήματα, με την προβλέψιμη, πλέον, ένδειξη: «Ενοικιάζεται», «Πωλείται». «Μεσιτικό γραφείο….». Στη σκέψη μου έρχονται οι στίχοι του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή: «Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν… δεν μέν’ η ελάχιστη αμφιβολία» (Κ. Καβάφης). Δεν έχει σημασία ποιος είναι αυτός που θρηνεί για την απώλεια. Είναι σίγουρα ο δίπλα σου, ο συνάνθρωπός σου, ο άνθρωπός σου.
Μετρώ τις πληγές στη σκέψη μου. Πρόχειρος είναι ο υπολογισμός. Κάθε λουκέτο και ένας καταναγκαστικός εγκλεισμός τουλάχιστον για 6-8 άτομα. Κάθε λουκέτο και μια χαμένη μάχη επιβίωσης των θυμάτων, κάτω από το βάρος των χρεών: οικονομικών, συναισθηματικών, πνευματικών, κ.ά. Κραυγάζουσα επιτύμβια στήλη φαντάζουν τα κατεβασμένα ρολά, σε κάθε δέκα μέτρα. Και μόνο η ιδέα, παγώνει τα μέσα μου, περισσότερο από το αγιάζι που κυκλώνει το βηματισμό μου.
«Λεωφόρος Δημοκρατίας», «Πλατεία Ελευθερίας», «λεωφόρος Δικαιοσύνης», ονόματα που ηχούν ειρωνικά, στ’ αυτιά μου, σήμερα, 20 Φεβρουαρίου, «Παγκόσμια ημέρα της Κοινωνικής Δικαιοσύνης». Κάθε φορά που βλέπεις τις αβέβαιες, σπασμωδικές –εν πολλοίς– κινήσεις για να στηθεί η πραμάτεια κάποιου,  εσύ μειδιάς, προφητικά, σαν τη γνωστή Μόνα Λίζα του Ντα Βίντσι. Θα μπορούσες να «ποντάρεις» στην αποτυχία του άλλου, στη διάψευση των προσδοκιών του, στην κατάρρευση του ονείρου του, για να ξεχάσεις τη δική σου θλίψη, τα δικά σου προβλήματα. Βέβαιο κέρδος, όπως και να το δεις! Τόσοι το κάνουν με την ανοχή των κρατούντων: γραφεία στοιχημάτων, ενεχυροδανειστήρια, κ.ά., γιατί όχι κι εσύ; Αν είναι τυχερός, η πίστωση θα διαρκέσει 2-3 μήνες, πριν από την αντίστροφη μέτρηση. Είναι μια λογική περίοδος γένεσης, ωρίμανσης και κάμψης μιας επιχείρησης, σήμερα, και ας μετρούσε δεκαπλάσια το χρόνο της, στο παρελθόν.
Η οικονομική κρίση, η κρίση σου, η κρίση μου. Εσύ «κατα-κρίνεσαι» στην απώλεια κι εγώ στον ωχαδερφισμό και την αναλγησία μου.  Τί και αν δεν «πονώ με τον πόνο σου» -για να παραφράσω ένα στίχο του ποιητή της μελαγχολίας, Κ. Καρυωτάκη; Έχω να σκεφτώ τα δικά μου.  Έχω στόματα να θρέψω! Έρχεται, με μαθηματική ακρίβεια, η απώλεια και σε μένα. Σύντομα θα μου «χτυπήσει την πόρτα»…. Η πνευματική ένδεια και η οικονομική δυσπραγία δεν αφήνουν περιθώρια για συναισθηματισμούς, για διαφορετικές πρακτικές.
Ξημέρωσε! Καθώς ο ήλιος αγκαλιάζει τις οροφές των κτιρίων, τα πουλιά ψάλλουν ορθρινούς ύμνους στο Θεό, από τις συστοιχίες των δέντρων. Μα εγώ, «Προμηθέας Δεσμώτης» του ερέβους των σκέψεών μου, έχω τη δική μου μονολογική ευχή, να απευθύνω, «εν ενί στόματι», με τον Αλεξανδρινό ποιητή: «… Ίσως δεν έφτασεν ακόμη ο καιρός./ Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία./ Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια..» (Καβάφης Κ.)
γράφει ο Δρ. Εμμανουήλ Κ. Δουνδουλάκης, εκλεγμένος Επίκουρος Καθηγητής της Α.Ε.Α.Η.Κ., λογοτέχνης και συγγραφέας, συντάκτης επιστημονικών μελετών.
Πηγή : a-typos.gr